Zonguldak amatör futbolu, tarihinin en sessiz ama en derin krizlerinden birini yaşıyor.
Eskiden şampiyonluk hesapları yapılan, rekabetin üst düzeyde olduğu liglerde, artık kulüplerin “Sahaya çıksak mı, çıkmasak mı?” tereddüdünü konuşuyoruz. Süper Amatör Lig gibi şehrin vitrini olması gereken bir organizasyonda bile takımlar ligden çekiliyor, köklü camialar kapısına kilit vuruyor.
Peki, bu noktaya nasıl gelindi? Yılların kulüpleri neden pes ediyor?
Cevabı çok net: Kulüp yöneticilerimiz ve başkanlarımız artık “taşın altına elini koymaktan” yorulmadı; onlar artık o taşın altında ezilmekten nefessiz kaldı.
Amatör spor yöneticiliği, Zonguldak şartlarında bir “kahramanlık” hikayesidir. Ancak günümüz ekonomik koşullarında bu hikaye bir drama dönüşmüş durumda. Deplasman otobüsü, mazot parası, futbolcunun yemeği, lisans ücretleri… Liste uzayıp gidiyor.
Kulüplere verilen “sembolik” destekler, bir sezonluk giderin yanında devede kulak bile kalmıyor. Zonguldak’ın zorlu coğrafyasında bir takımı bir ilçeden diğerine götürmenin maliyeti, kişisel bütçelerle, başkanların ceplerinden harcamalarıyla sürdürülebilir olmaktan çıktı. Kimse parasını, emeğini ve zamanını dipsiz bir kuyuya atmak istemiyor; bu yüzden kulüpler oynamak yerine çekilmeyi tercih ediyor. Kulüpler kapandığında ise kaybeden “Şehir” oluyor.
Buradan yerel yöneticilere, belediye başkanlarına ve iş dünyasına açık bir şekilde seslenmek gerekiyor: Bir amatör kulübün kapanması, sadece 11 kişinin futbol oynamayı bırakması demek değildir.
Bir mahalle takımı kapandığında; o mahallenin gençleri sahipsiz kalır. Sporla disipline olacak, enerjisini sahada atacak çocuklar, sokaktaki tehlikelere açık hale gelir. Bir genci sporda tutmanın maliyeti, onu kötü alışkanlıklardan kurtarıp rehabilite etmenin maliyetinden katbekat daha düşüktür. Bugün o otobüsü vermekten kaçınanlar, yarın o gençleri kaybedince bunun vebalini nasıl ödeyecek?
Peki bu konuda neler yapılmalıdır?
Eleştirmek kolaydır, biz çözüm yolunu da gösterelim. Zonguldak futbolunun tamamen bitmemesi için acilen atılması gereken adımlar şunlardır:
1) Ulaşım Sorunu Çözülmeli: Belediyeler ve yerel yönetimler, amatör kulüplerin deplasman ulaşımlarını şartsız ve ayrımsız üstlenmelidir. Kulüp yöneticisi “Hafta sonu takımı maça nasıl götüreceğim?” stresinden kurtarılmalıdır.
2) Ayni Destek Modeli: Nakdi yardımlar eriyip gidiyor. Bunun yerine kulüplerin temel ihtiyaçları (malzeme, sağlık, lisans vize bedelleri) doğrudan kurumlar tarafından karşılanmalıdır.
3) Tesis ve Gelir: Kulüplere sadece antrenman yapacak saha değil, kendi yağlarında kavrulabilecekleri, gelir elde edebilecekleri alanlar yaratılmalıdır.
Son Söz:
Zonguldak bir futbol şehridir, emekçi şehridir. Ancak emekçinin takımları maddi imkansızlıklar yüzünden birer birer sahneden çekiliyor. Eğer bu sahipsizlik devam ederse, yakında ne armasına sahip çıkacak bir kulüp ne de o formayı terletecek genç bulabileceğiz.
Işıklar tamamen sönmeden, yetkililerin artık bu sese kulak vermesi şarttır.
